ΠΟΙΗΣΗ & ΙΣΤΟΡΙΑ - Γιάννης Παπαγεωργίου

ΚΡΑΤΩ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΝΟ Μοίραζε τα πάντα, λάφυρα από μάχες, ό,τι διέθετε, στους φίλους και συνεργάτες του, δεν κρατούσε τίποτα για τον εαυτό του. «Για σένα τι κρατάς;» τον ρώτησε ένας στρατηγός του. «Την ελπίδα», απάντησε και μέσα σ’ αυτές τις δυο λέξεις έκρυψε όλο τον κόσμο του. Τις τεράστιες ποσότητες από χρυσάφι που βρήκε στα θησαυροφυλάκια του πέρση βασιλιά τα έκοβε νομίσματα, έτσι κινήθηκε η οικονομία του απέραντου κράτους του. Στην Άορνο Πέτρα, ανάμεσα σ’ αυτόν και στον αντίπαλο βασιλιά που βρισκόταν στο κάστρο του ψηλά υπήρχε ένα μεγάλο χάσμα. Ζήτησε από τους στρατιώτες του φέρει ο καθένας τους χώματα και κλαδιά, έτσι γεφυρώθηκε το κενό. Σε κάθε μάχη εφάρμοζε διαφορετικό σχέδιο, ανάλογα με την περιοχή και τη διάταξη του αντιπάλου στρατού. Πολεμούσε πάντα στην πρώτη γραμμή, πρώτος αυτός, μπροστά από τους στρατιώτες του, δίνοντας έτσι το παράδειγμα. Πριν τη μάχη περνούσε μπροστά από το στρατό και φώναζε διάφορους στρατιώτες με τα ονόματά, έτσι δημιουργούσε κλίμα ευφορίας σε όλους και άμιλλας επίσης. Ύστερα από τις μάχες δεν καθόταν να ξεκουραστεί, πήγαινε μπροστά από τους τραυματίες, τους επαινούσε, τους φρόντιζε, τους έδινε θάρρος. Φρόντιζε επίσης για τη συγκέντρωση και τη φροντίδα των νεκρών με τις δέουσες τιμές. Όταν μπήκε στη σκηνή των αιχμάλωτων γυναικών της Περσίας, τη μητέρα του βασιλιά Δαρείου, τη γυναίκα τους, τις κόρες του και πολλές άλλες, τις βρήκε κατατρομαγμένες. Τις διαβεβαίωσε ότι δε θα τις πειράξει κανένας, όπερ και εγένετο. Όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, η μητέρα του Δαρείου, του αντιπάλου βασιλιά, έκλαψε περισσότερο γι’ αυτόν, παρά για το γιο της Δαρείο. Όταν νίκησε το βασιλιά των Ινδών Πώρο, τον ρώτησε πως θέλει να τον φερθεί. Εκείνος απάντησε «Βασιλικά». Έτσι του συμπεριφέρθηκε. Τα χάρισε το βασίλειό του προσθέτοντας και άλλα εδάφη στην επικράτεια. Έτσι άνθησε για πολλούς αιώνες Ελληνοϊνδικός πολιτισμός. Έφερε πολλές πληγές από χτυπήματα σπαθιών, βαλών, ακοντίων στο σώμα τους, κινδύνεψε πολλές φορές να σκοτωθεί. Στους Μαλλούς όρμησε πάνω από το τείχος και πέρασε μέσα στο κάστρο. Πολεμούσε μόνος του απέναντι σε όλους. Κρατούσε την ασπίδα του, τραυματίστηκε βαριά, κουράστηκε, έπεσε η ασπίδα, τώρα θα δεχόταν το τελικό χτύπημα. Οι Μακεδόνες απέξω είχαν φρενιάσει, όρμησαν ο ένας ποδοπατώντας τον άλλο και πέρασαν εντός, πρώτη ενέργειά τους ήταν να προστατέψουν τον τραυματισμένο βασιλιά τους με τις ασπίδες τους. Αλέξανδρος ο Μέγας. Ανίκητος, ασύγκριτος, μεγαλοφυής. 10 Ιουνίου 323 πέθανε σε ηλικία 33 ετών.