ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1922 Το ημερολόγιο έδειχνε Αύγουστο 1922, όσοι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή απλώς μετρούσαν με τα δάχτυλα του χεριού τους ή υπολόγιζαν στο περίπου τις ημερομηνίες. Ποια σημασία μπορούσαν να έχουν οι μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο στην αλμυρά έρημο, ή στα υψίπεδα της Μικράς Ασίας, σ’ έναν τόπο απέραντο, όπου ο άνθρωπος χανόταν, ένιωθε τόσο μικρός στη σκιά των απέραντων και άγριων βουνών. Κάποιοι ίσως πολεμούσαν δέκα χρόνια, ξεκίνησαν στους βαλκανικούς πολέμους, συνέχισαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τώρα στα βάθη της Μικρασιατικής ενδοχώρας, μακριά από τους δικούς τους, χωρίς να έχουν κάποια είδηση από εκείνους ή να μπορούν να στείλουν αυτοί τα δικά τους νέα. Ποια θα μπορούσαν να είναι αυτά; Απλώς ότι βρίσκονται ακόμη στη ζωή και πως βρίσκονται κάπου πολεμώντας, τίποτα άλλο, τα άλλα δεν είχαν πλέον καμιά σημασία, μόνο ότι ζούσαν ακόμη είχε αξία. Αυτά τα δέκα χρόνια πολέμου είχαν φορτωμένο του τουφέκι τους στον ώμο, τόσο που είχε γείρει αυτός ο ώμο...