Ένα σύντομο ταξίδι στον υπέροχο κόσμο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. ΓΟΡΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ [6] ἢ γὰρ Τύχης βουλήμασι καὶ θεῶν βουλεύμασι καὶ Ἀνάγκης ψηφίσμασιν ἔπραξεν ἃ ἔπραξεν, ἢ βίᾳ ἁρπασθεῖσα, ἢ λόγοις πεισθεῖσα, ‹ἢ ὄψει ἐρασθεῖσα›. εἰ μὲν οὖν διὰ τὸ πρῶτον, ἄξιος αἰτιᾶσθαι ὁ αἴτιος μόνος· θεοῦ γὰρ προθυμίαν ἀνθρωπίνῃ προμηθίᾳ ἀδύνατον κωλύειν. πέφυκε γὰρ οὐ τὸ κρεῖσσον ὑπὸ τοῦ ἥσσονος κωλύεσθαι, ἀλλὰ τὸ ἧσσον ὑπὸ τοῦ κρείσσονος ἄρχεσθαι καὶ ἄγεσθαι, καὶ τὸ μὲν κρεῖσσον ἡγεῖσθαι, τὸ δὲ ἧσσον ἕπεσθαι. θεὸς δ᾽ ἀνθρώπου κρεῖσσον καὶ βίᾳ καὶ σοφίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις. εἰ οὖν τῇ Τύχῃ καὶ τῷ θεῷ τὴν αἰτίαν ἀναθετέον, ἦ τὴν Ἑλένην τῆς δυσκλείας ἀπολυτέον. ΑΠΌΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Η Ελένη έκανε όσα έκανε είτε από τη θέληση της τύχης και από απόφαση των θεών και της ανάγκης, είτε επειδή την άρπαξαν με τη βία ή επειδή πείστηκε με λόγια, είτε ερωτεύτηκε από την ομορφιά κάποιου. Εάν λοιπόν συνέβη το πρώτο, η ευθύνη πέφτει σ’ αυτόν που υπήρξε η αιτία για όλα αυτά. Γιατί είναι αδύνα...