Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Και προχωρούσαν οι Ζακυνθινοί στρατιώτες της Μεραρχίας. Και οι Κερκυραίοι. Και οι υπόλοιποι από άλλες περιοχές. «Πορευθέντες απελευθερώσατε τους αδερφούς ημών». άκουσαν μια φωνή μέσα τους με το πρώτο σκίρτημα της ελευθερίας που τους καλούσε. Ήταν σαν να άκουγαν αυτό το μήνυμα που ερχόταν μέσα από τους αιώνες. Ήταν σαν ψίθυρος πριν που περιπλανιόταν μέσα από τις βελανιδιές και τα πλατάνια των βουνών και τώρα ερχόταν πάνω τους, τρυπούσε την ψυχή τους και έφερνε συγκίνηση μεγάλη και ένα κρυφό δάκρυ. Συνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος Χτυπά, χτυπιέται, μάχεται κρατιέται στ’ άλογό του πάει να πέσει, στέκεται με το σπαθί ζητά το δίκαιό του. Είναι βαριά τα άρματα κι ο πόλεμος ένας πόνος όμως το δίκαιό κρύβει αίματα και γίνεται ορμή ο φόβος. Απόσπασμα από το έργο μου "Η απελευθέρωση της Κατερίνης"