ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ, ΠΡΩΤΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ Ένα μικρό ποταμάκι ήταν ο Γρανικός ποταμός, όμως είχαν λιώσει τα χιόνια, η στάθμη του νερού είχε ανέβει και ήταν πολύ ορμητικός εκείνη την Άνοιξη του 334 π.Χ. Επιπλέον οι Πέρσες κατείχαν το υψηλότερο σημείο, την απόκρημνη ανατολική όχθη του, γεγονός που δυσχέραινε τις κινήσεις του Αλέξανδρου και του στρατού του. Ήταν η πρώτη μάχη που θα έδιναν επί περσικού εδάφους και αυτό καθιστούσε την αγωνία τους μεγαλύτερη. Τώρα πια είχε φτάσει η ώρα της κρίσης, στη μάχη αυτή διακυβεύονταν σχεδόν τα πάντα, όποιος νικούσε θα συνέχιζε, θα κέρδιζε πάρα πολλά, όποιος θα βίωνε την ήττα, θα έχανε σχεδόν τα πάντα. Μέση οδός δεν υπήρχε, ο ηττημένος θα βρισκόταν στη διάθεση του νικητή. Οι Πέρσες έδιναν βαρύτητα στο ιππικό, όντας όπλο των αριστοκρατών. Υπήρχε και το πεζικό των Περσών, ήταν οι 20.000 Έλληνες μισθοφόροι με διοικητή το Μέμνωνα το Ρόδιο, ικανότατο στρατηγό, κατά τεκμήριο ο καλύτερος στρατηγός στην πλευρά των Περσών και με εξαίρεση τον Αλέξανδρο ο σπουδαιότερος στρατηγός της εποχής. Οι Πέρσες στρατηγοί παραχώρησαν στον Μέμνωνα δευτερεύοντα ρόλο, είτε από υπεροψία, είτε από ζήλια, ίσως δεν του είχαν εμπιστοσύνη, επειδή ήταν Έλληνας. Όντας σε υψηλότερο σημείο από τους Έλληνες, θεώρησαν πως ήταν εύκολο γι’ αυτούς να νικήσουν. Ο Αλέξανδρος έκανε ευχή στον Ενυάλιο Άρη, το θεό του πολέμου πριν ξεκινήσει. Έδωσε ελαφρύ χτύπημα στον Βουκεφάλα, το υπερήφανο πολεμικό άτι όρμησε μπροστά ασυγκράτητο. Πίσω ακολουθούσαν οι ορμητικοί Μακεδόνες, το Θεσσαλικό ιππικό, οι Αγριάνες τοξότες, οι Έλληνες της Νότιας Ελλάδας. Οι ίλες προχωρούσαν με τη σειρά που τους είχε τάξει το βασιλικό σχέδιο του Αλέξανδρου. Δέχονταν ακόντια και έριχναν δόρατα, ένας καταιγισμός από φωνές, αλαλαγμούς, κραυγές, χλιμιντρίσματα έφτανε πολύ μακριά, άλλαζε την πορεία της ιστορίας. Τίποτα δεν θα ήταν όπως πριν. Ο Ροισάκης χτύπησε με την πάλα στο κεφάλι τον Αλέξανδρο, του έσπασε το κράνος, όμως ο ίδιος γλύτωσε. Πάνω στην ορμή της μάχης έσπασε το δόρυ του Αλέξανδρου, ζήτησε ένα από κάποιον στρατιώτη, ήταν και εκείνου σπασμένο, τελικά του έδωσε ο Κορίνθιος Δημάρατος. Ο Σπιθριδάτης πλησίασε τον Αλέξανδρο και ετοιμαζόταν να του δώσει το τελικό χτύπημα, τον πρόλαβε ο Μέλας Κλείτος και του έκοψε το χέρι, σώζοντας έτσι τη ζωή του βασιλιά. Η μάχη έμοιαζε πιο πολύ με πεζομαχία, τα άλογα είχαν ενωθεί, παρέμειναν ακίνητα και οι αναβάτες τους πολεμούσαν επάνω σ’ αυτά χωρίς να μπορούν να κινηθούν αρκετά. Σ’ αυτή τη μάχη οι στρατηγοί των Περσών κινούμενοι από έναν ηρωισμό χωρίς όφελος ορμούσαν πάνω στα άλογά τους για να σκοτώσουν τον Αλέξανδρο ή τους στρατηγούς και αυτό τους οδηγούσε σε σφαγή. Οι Πέρσες κάτω από τη συντονισμένη πίεση όλων των μονάδων του στρατου των Ελλήνων σταδιακά έχαναν έδαφος, τους χτυπούσαν από παντού, κινδύνευαν. Άρχισαν να υποχωρούν. Η υποχώρηση έγινε φυγή. Η πρώτη μεγάλη νίκη του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν γεγονός. Μάχη στον Γρανικό Ποταμό, Άνοιξη του 334 π. Χ. Λιγότερα