ΠΟΙΗΣΗ & ΙΣΤΟΡΙΑ - Γιάννης Παπαγεωργίου

«Φίλοι μου» τιτλοφορείται η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Παπαγεωργίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα. . Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο – ποιητική συλλογή του Γιάννη Παπαγεωργίου που φέρει τον τίτλο «Φίλοι μου». Ένα βιβλίο 100 σελίδων με 65 ποιήματα, τα οποία, εκτός από τρία που είναι γραμμένα με ρυθμό και μέτρο, εντάσσονται στο κλίμα του ελεύθερου στίχου, κινούνται στα πλαίσια του μοντερνισμού. Οι σκέψεις καταγράφονται χωρίς σταθερό αριθμό συλλαβών, έχοντας έναν εσωτερικό ρυθμό και πορεία πεζολογική εξωτερικά, με εσωτερική ένταση και δύναμη όμως. Μέσα από φράσεις αυτόνομες και ελλιπείς κάποιες φορές, με συνειρμούς που δημιουργούνται, αφήνει τον αναγνώστη να προχωρήσει τη σκέψη, να κρίνει, να προβληματιστεί, να εντάξει τον εαυτό του μες το ποίημα, το ποίημα στην ψυχή του. Τα ποιήματα δημιουργούν εικόνες έντονες, προβάλλουν εκφραστικά μέσα, μεταφορές και ενώ φαινομενικά με την πρώτη ανάγνωση φαίνονται κάπως ασύνδετα σε κάποια σημεία, φανερώνουν ενότητα, μεστότητα, αμεσότητα. Ο συμβολισμός κυριαρχεί, πίσω από τις λέξεις κρύβονται άλλες λέξεις, ιδέες, νοήματα, πρόσωπα καθοριστικά στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο. Αυτά πρέπει να αναζητήσει με προσοχή ο αναγνώστης, γιατί βρίσκονται καλυμμένα με τρόπο προσεκτικό, κωδικοποιημένα πίσω από ένα αόρατο πέπλο, το οποίο απαιτεί πολλή προσοχή για να επιτρέψει την είσοδο και την αποκωδικοποίηση των νοημάτων. Η ποίηση απαιτεί συμμετοχή και συνενοχή, συμπόρευση του αναγνώστη στους δρόμους τους ποιητικούς, όπου μέσα από αυτήν την αλήθεια ο αναγνώστης και ο γράφων θα νιώσουν τους ίδιους ψυχικούς κραδασμούς, θα συνωμοτήσουν ποιητικά, για να ανοίξουν τους κλειστούς δρόμους του παρελθόντος, αλλά και του μέλλοντος αρκετές φορές και να φτάσουν έτσι στην πρώτη πηγή, την πρώτη αφορμή της σκέψης και της γραφής, . Ο πρόλογος Ένα απόσπασμα από τον πρόλογο της ποιητικής συλλογής Φίλοι μου: Ποιος είναι εκείνος ο λόγος που γυρεύουμε να ακούσομε και ύστερα να τον αποτυπώσουμε σε κομμένους κορμούς από δέντρα, εκεί που είχαν καθίσει οι πρόγονοί μας, οι πολλούς αιώνες πριν πορευθέντες από τούτα τα ρέματα και άφησαν το αποτύπωμά τους με τον χαλκό και τα γράμματα των αρχαίων χρόνων; Τότε που οι βελανιδιές άκουγαν τις ομιλίες τους και έσκυβαν λίγο πιο χαμηλά, για να αφουγκραστούν καλύτερα. Φίλοι μου Μας καλούσαν φωνές μέσα από τα όνειρά μας, ή νομίζαμε ότι έρχονταν από τα όνειρά μας και εμείς γυρεύαμε να βρούμε τα νοήματα για να νιώσουμε των καιρών τις λέξεις και τις φράσεις. Προσπαθούσαμε να τις συνταιριάξουμε, πώς όμως να γίνει έργο τούτη η προσπάθεια, αφού κάθε λεπτό αλλάζαμε τη σειρά των λέξεων και αλλοιωνόταν το νόημα τους, έτσι μέναμε χωρίς έννοιες. Παραθέτω ένα απόσπασμα ποιήματος, δείγμα του ποιητικού τρόπου της συλλογής. . ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ -Μνήμη των αισθήσεων πες μου πού ταξιδεύεις; -Ταξιδεύω στο απέραντο γαλάζιο των εικόνων την ώρα που ο ήλιος ανεβαίνει στο πιο ψηλό σημείο του ορίζοντα καίγοντας τα πάντα στο πέρασμά του. . -Πορεύομαι μαζί με τα δελφίνια σε λιμάνια πρωτοφανέρωτα κι ανεξερεύνητα. . -Γυρεύω να δω και να μάθω το όνειρο που δεσπόζει σε τούτον τον κόσμο μες τα υδάτινα μονοπάτια όπου κυβερνούν άνεμοι δυνατοί και κύματα θεόρατα. . -Η αρμύρα των υγρών βραδινών στο πελαγίσιο θέρος λεηλατεί αδίστακτα τα αισθήματα των ωρών στα λευκά σεντόνια κι αυτά άλλαξαν χρώμα έγιναν σκοτεινά στο πέρασμα του χρόνου από τις πολλές άγνωστες φωνές που άκουγαν καθώς αυτές διαρκώς πάλευαν επάνω τους στη ζάλη των ωρών, μες τη βροχή των ερωτήσεων και τη μέθη του χρόνου που κερδίζεται λεπτό το λεπτό. . Καλοτάξιδο!!! Δήμητρα Καραμπελά